„Wtem rozstąpiły się chmury, zajaśniała pierwsza sztormowa błyskawica. Łódź zniknęła, aby już nigdy się nie ukazać wyspiarzom, którzy wierzyli w Wielki Biały Strach.
III. Dwie podwójne whisky
Warwick rzucił się na krzesło, poprawił ułożenie spodni i zwracając się do mnie klepnął mnie w kolano.
—Pamiętasz tę historię, którą mi opowiadałeś
0 Mandinghamie — zapytał.
Skinąłem głową. Nie łatwo było zapomnieć o tej sprawie.
— No, więc — Warwick ciągnął dalej — mam również dobrą historię, prosto od „kociaka", jak to się mówi.
Odsunąłem się od niego, ponieważ było coś wręcz makabrycznego w jego sposobie mówienia o kobiecie
1 w rozkoszowaniu się ^sprawą, która niewątpliwie skończyła się dla niej tragicznie. Ale Warwicka niesposób było zniechęcić. Jeśli złapie jakąkolwiek dobrą dziennikarską historię, potrafi o niej mówić w sposób bezwstydny. Zamówiłem coś do picia i kiedy nam podano, poprosiłem, aby opowiedział.
— Jest to niesamowita historia — zaczął Warwick. — Dotyczy dwóch plantatorów z głębi Borneo i — jak zwykle — była w to zamieszana kobieta.
—Ten „kociak" — nie mogłem się powstrzymać od pytania, pamiętając o jego poprzednim wyrażonku.
— Ten sam — odpowiedział. —Piękny, złotowłosy kot, tylko troszkę przyprószony siwizną i obecnie ma na krtani dużą zaognioną szramę czy też znamię. Jest zoną Leopolda Thringa. Na drugim wierzchołku trójkąta tkwi Clifford Macy.“(13)