„Wtedy zawarczał bęben, światła znów przygasły i tylko w promieniu jednego reflektora na opróżnione koło dansingu wybiegło akrobatyczne półnagie trio, które ze swym występem widocznie czekało na przybycie dostojnych gości zagranicznych. Na sali zaś jeszcze przez dłuższy czas panowały nerwowa ekscytacja i podniosłość.
W kopercie, którą Wachicki pozostawił mecenasowi, znajdowało się dwanaście arkusików liliowej bibułki lotniczej, wypełnionej opisem jego wizyty u Wieczorkiewicza, wszystko to, o czym już wiemy — ale zawierała ona także zdanie, że poczucie winy — a czuje się winny od stóp do głów! — być może przymusi go do ostatecznych kroków. Jakimi miały być te ostateczne kroki Dość, że z zawartością koperty Grossenberg uznał za stosowne — i to nie
wiele zwlekając — się rozstać. A w dwa tygodnie później ponownie spotkał się ze swym znajomym prokuratorem. Spotkanie to, acz nie przypadkowe, odbyło się na gruncie towarzyskim, w wielopokojowym zbytkownym mieszkaniu tak zastawionym antykami, że przypominało ul. Świętokrzyską. Gospodarz, dwukrotnie rozwiedziony łódzki fabrykant, w pewnej chwili ułatwił im sam na sam w swoim gabinecie.
Mecenas dowiedział się tedy, że owszem, na Marszałkowskiej w pewnym podwórku istnieje pracownia zegarmistrza i że owszem, z tyłu ma on dwa pokoje, które odnajmuje rodzaj poczekalni i biuro. To się dało ustalić bez większego trudu — zegarmistrz w mieście to nie to samo, co igła w sianie. Jednakże biuro jest zwyczajnym sobie biurem transportowym, którego właściciel nazywa się całkiem inaczej i wcale nie wygląda tak, jak to opisane było na liliowym papierze lotniczym. — Wie pan — ani włosów strzyżonych na jeża, ani piegowatych rąk. Owszem, dywan na podłodze, parę klubowych foteli i stół — prokurator spojrzał na antyczne biurko gospodarza domu — ale trzeba być marzycielem, żeby nazwać ten dywan bucharą a stół dziełem sztuki. Żadnej wazy do kwiatów, żadnego świecznika, a tym bardziej żadnego Canaletta na ścianie.“(3)