„Przycupnęliśmy pod sosną, wyjmuję z torby koperty i kartki. Jasny, świecąc latarką, przegląda je. zachłannie. Mruczy jak mały, zadowolony niedźwiadek — znalazł list od żony. Resztę poczty oddał Florianowi, aby zaniósł grupie ulokowanej na wsi. Przez jakiś czas maszerujemy razem. Jako „żywa gazetka" muszę opowiadać o ostatnich wydarzeniach w Warszawie i na świecie. Wpadam na drzewa, plączę się w krzakach, jestem tak zmęczona, że sama nie wiem, co mówię i czy Jasny coś rozumie z tego. Ładnie bym się spisywała, gdyby mnie zabrał ze sobą. Wychodzimy na brzeg lasu. Jest prawie widno — księżyc. Przed nami olbrzymia przestrzeń wody, jak morze. Jasny mówi, że to mgła na łąkach. Gdzieś daleko słychać przeciągły gwizd pociągu.
— Czołem, Grażyna! — mruczy Jasny.
— Czołem, chłopcy!
Odchodzą w mgłę, mkną po chwili, jakby naprawdę zostali wciągnięci w fale oceanu. Mgła oblepia twarz i ręce. Zimno. Zawracam z Florianem do lasu. Jest ziemianka, schodzi się do niej w dół. Cicho tu i ciepło. Florian wtyka zapaloną drzazgę między belki. Siadam na łożu z zielonego mchu, okrywam się kocem pachnącym żywicą i natychmiast zasypiam.
Umyłam się rosą, wypiłam gorące mleko z termosu, pajdę chleba wsuwam do kieszeni i możemy iść. Widziałam wiele jesiennych lasów, ten ogałacał się już z liści. Pachnie przymrozkiem. Na brzegu Florian jeszcze raz przypomina adresy, pod które mam doręczyć listy od kilku partyzantów. Kartki ukryłam za podszewkę torby. Żegnam Floriana, już go nie widzę. Idę drogą wśród pól z początku samotnie, potem spotykam dziewczyną bardzo podobną do rudej Baśki z Lubartowa. Wybiera się do Warszawy, gdzie mieszka wujenka, której w tych dniach aresztowano męża i syna. Rozmawiając, dochodzimy do pierwszych zabudowań miasteczka, mizernych i wbitych w ziemię. Między opłotkami samochody ciężarowe, kręci się kilku Niemców. Nieco dalej murowany dom.“(12)