„Naraz w tej atmosferze niepewności, gdyż nikt nie śmiał jeszcze składać powinszowań, wśród ciszy, jaka zapanowała dokoła, ujrzano list wysunięty na końcu szpady poprzez strzelnicę w murze.
Niestety, oblegających dzieliła od tego listu szeroka i głęboka, wypełniona wodą fosa forteczna.
Billot zażądał, by mu przyniesiono deskę. Przyniesiono aż trzy, ale każda z nich była za krótka, by móc po niej przedostać się do celu. Dopiero za pomocą czwartej udało się dosięgnąć do drugiego brzegu rowu.
Billot stara się umocować ją możliwie najlepiej i bez chwili nnmysłu wchodzi na ten chwiejący się most.
Tłum stoi w milczeniu, wszystkie oczy kierują się w stronę lego człowieka, który jest jak gdyby zawieszony w powietrzu nad głęboką fosą. Pitou, dygocąc cały, siada na krawędzi, ukrywając głowę w rękach. Ogarnia go lęk, płacze.
Naraz, gdy Billot przebył już prawie dwie trzecie drogi, deska zachybotała się. I oto Billot rozwiera ramiona, pada i znika w fosie.
Pitou aż zawył i niczym pieswodołaz skoczył do wody za swoim panem.
Wtedy jakiś inny człowiek podszedł do deski, z której przed chwilą spadł Billot. Również bez namysłu wchodzi na nią. Tym człowiekiem jest Stanisław Maillard, pisarczyk spod Chatelet.“(6)