„IISIAW WSKI
— Nie wygłupiaj się — mruknął, odwracając ponownie głowę. Tym razem zaj.jł się jakimiś nie istniejącymi szczegółami na suficie. — Zaraz coś ci powiem i przestanie ci być wesoło...
— Myślisz — podchwyciłem z powątpiewaniem. — Nie sądzę — pokiwałem z powagą głową. — Jestem w świetnym nastroju. Oczywiście automaty na moim statku nie przywiozły żadnych zapisów
— Żadnych.
— A mój nadajnik
— O którym nadajniku myślisz — spytał dziwnym tonem. — Ten, który my wszyliśmy ci pod skórę, umilkł pięć minut po starcie. Natomiast ten drugi pracuje w dalszym ciągu...
Wstałem. Wyprostowałem się, aż mi w kościach zatrzeszczało, po czym szybko pochyliłem się i utkwiłem wzrok w jego oczach. Powieki mu zadrgały, ale tym razem nie odracał twarzy.
— Jaki nadajnik — spytałem cicho.
— A ja wiem, jaki... — burknął, nie przestając świdrować mnie spojrzeniem. — W każdym razie nie nasz...
— Co to jest, do licha! — wybuchnąłem. — I gdzie...
— Nie wiem, co to jest — odpowiedział od razu. — A gdzie O, tu, przede mną — uniósł dłoń i wycelował palec w moją pierś. Odruchowo poszukałem wzrokiem zagłębienia w okolicy mostka, z którego sterczały te jakieś paluszki.
— Nie szukaj — usłyszałem jego głos. — Zrobiliśmy to już przed tobą. A możesz mi wierzyć, że dołożyliśmy starań, aby wykorzystać wszystkie możliwości...“(9)