Nasuwały się trzy

„Nasuwały się trzy główne pytania 1) jak dysponować nadal resztkami odwodów Naczelnego Wodza 2) które wielkie jednostki mogły być wyciągnięte z kotła dotychczasowych walk, skierowane pośpiesznymi marszami na południowy wschód celem obsadzenia obranego obszaru obrony 3) jak należało zmienić lub dostosować do nowego planu osie działania poszczególnych armii i grup operacyjnych
Poleciłem podpułkownikom Demlowi i Wiśniowskiemu opracowanie notatki dającej zarys planu, opartego na streszczonych powyżej rozważaniach i wytycznych. W wieczornej rozmowie z Marszałkiem wyłożyłem raz jeszcze ustnie wszystkie moje racje i zapowiedziałem złożenie notatki. Odniosłem wrażenie, że Wódz Naczelny moje sugestie akceptuje.
Dnia 8 września rano zjawił się na mojej kwaterze minister spraw zagranicznych i oświadczył, że uważa za możliwe wyjednanie in extremis zgody rządu rumuńskiego na wolny przemarsz wojsk polskich przez terytorium Rumunii do portów załadowczych.
Wieczorem tegoż dnia złożyłem Naczelnemu Wodzowi zapowiedzianą notatkę.
Wedle obliczeń wykonanych wspólnie przez obu podpułkowników można było zebrać do obrony południowowschodniego obszaru Polski 15—16 wielkich jednostek, pod warunkiem, że linia Wereszycy będzie trzymana do dnia 22 września, a rozkazy Naczelnego Wodza do przegrupowania frontów wyjdą zaraz. Referując treść notatki, podkreśliłem raz jeszcze, że istnieją dwa odrębne cele operacyjne, a więc“(1)