„—Siadaj — powiedział.
Yincent stanął jak urzeczony przed płótnem Weissenbrucha, którego prac nie znał do tej pory. Usiadł, położył obok siebie przyniesiony tobołek, znów podniósł go i podszedł do lśniącego biurka.
— Oddaję książki, które mi pan swego czasu łaskawie pożyczył, Mijnheer Tersteeg. — Rozpakował swój tobołek, odsunął na bok koszulę i parę skarpetek, wyjął Exercices au Fusain i położył je na stole. — Pracowałem bardzo ciężko nad rysunkiem. Wyświadczył mi pan wielką przysługę przysyłając to.
— Proszę pokazać, coś skopiował — powiedział Tersteeg przechodząc od razu do sedna sprawy.
Vincent zaczął szukać w pliku rysunków, które przywiózł. Wydobył naprzód pierwszą serię kopii, zrobionych w Borinage. Tersteeg zachował kamienne milczenie. Kiedy Vincent pokazał mu spiesznie drugą nerię, zrobioną w Etten, Tersteeg mruknął kilkakrotnie „hm". Zainteresował się dopiero przy trzeciej serii, wykonanej niedługo przed przyjazdem.
— To ma dobre pociągnięcia — orzekł. — Cieniowanie podoba mi się. To ci się dość udało.
—Ja też uważałem, że są niezłe — odparł Vincent. Podał mu resztę kopii i czekał na ocenę.
— Tak, Vincencie — powiedział Tersteeg, kładąc długie, wąskie ręce na stole i bębniąc po nim palcami — zrobiłeś postępy. Niewielkie co prawda, ale bądź co bądź. Przy pierwszych pracach byłem przerażony... Ale widać przynajmniej, że sobie zadałeś trud.“(4)