„— Tatusiu, tylko nie proś go o nic, dobrze — powiedziała czym prędzej Gryzelda. — Bo tu wszystko należy także i do jego żony.
— Jeżeli Jim Leslie będzie chciał coś mi dać ze szczerego serca, to wezmę. A jakby ona próbowała przeszkodzić, to się po niej przejadę. Co mnie ona obchodzi
Obrócił się i w tym momencie strącił porcelanowy wazon z małego stoliczka, którego przedtem nie zauważył. Szybko spojrzał na Jill i Gryzeldę.
— Patrzajcie, co ja narobiłem — powiedział stropiony. — Co na to powie Jim Leslie
— Prędko! — rzuciła Gryzelda. — Pozbierajmy wszystkie kawałeczki, zanim ona tu wejdzie.
Uklękła z teściem na podłodze i zgarnęła na kupkę szczątki cienkiej porcelany. Jill nie chciała im pomagać. Zachowywała się tak, jakby jej było obojętne, czy kawałki się zbierze, czy też zostawi na widoku. Tay Tay zadrżał na całym ciele, kiedy pomyślał, co powie żona Jima, jak zobaczy skutki jego nieostrożności.
— Gdzieby tu wsadzić te skorupy — zapytała wystraszona Gryzelda.
Tay Tay rozejrzał się w popłochu. Nie wiedział właściwie, czego szuka, ale zauważył, że okna są zamknięte, a na kominku nie ma popiołu, w którym można by zagrzebać skorupki.
— Dawaj — powiedział wyciągając obie dłonie. — Daj mi tu wszystko.“(16)