„— Jesteś wielkim ofiarnikiem, ale nie jesteś Bogiem. Nie zdołasz tego zucha wybawić od cierpień.
— Czy jeśli nie będzie cierpieć, wyzdrowieje
—Można mieć nadzieję. Ale to nie jest pewne. Balsamo rzucił na Marata niezwykłe spojrzenie, po czym
stanął przed młodym człowiekiem, którego wzrok mąciło już potworne przerażenie.
— Spij! — rzskł Balsamo nie tylko ustami, ale i wzrokiem, wolą.
W tym samym czasie naczelny chirurg zaczął dotykać chorej nogi, opisując stan rzeczy swym asystentom.
Kiedy Balsamo powiedział „Spij", młody człowiek uniósł się nieco, po czym nagle zachwiał się, zwiesił głowę i oczy mu się zamknęły.
— Omdlał — stwierdził Marat. ^
— Nie, on śpi.
Wszyscy spojrzeli na osobliwego lekarza, którego zaczęli poczytywać za niespełna rozumu.
Na ustach Marata zastygł uśmiech niedowierzania.
— Czy można mówić podczas omdlenia — zapytał Balsamo niewzruszony.
— Nie.
— Więc zapytaj go, może odpowie.
Marat zawahał się. Ale zdecydował się zaraz.
— Słuchaj, młody człowieku! — zawołał.
— Nie tak głośno. Mów zwyczajnym głosem.
— Powiedz... powiedz, co się z tobą dzieje — ponowił próbę Marat.
— Kazano mi spać... Spię... — powiedział chory.
Głos był zupełnie spokojny i można było poznać, że to ten sam głos, który słyszano przed kilku minutami. Spoglądano na siebie, nic nie rozumiejąc.“(7)